...

پروردمت به ناز که بنشینمت به پای

آخر چرا به خاک سیه مینشانیم؟!

ای تازه گل که از پی خورشید میدوانیم

این بود دسترنج من و باغبانیم؟!

قلم ز هجر و دوري‌ات، گريه‌ي ِ بي صدا شده از مهدی

ترانه عليدوستي از آن دسته آدمهايي است كه ما را به شك وا مي دارد كه از نسل ميمونيم. نمي شود او را شناخت و محترم ندانست. فيلمهايش كه به پايان مي رسد به خودم مي گويم كاش تمام نمي شد. اي كاش اين فيلم ادامه داشت و اين " اي كاش " من منطق و قيمت ندارد. حتي اگر اين قيمت آبكي شدن فيلم باشد.

هنرمندي بود كه از شعورش لذت مي بردم . از اين كه عكس او روي مجله اي نبود كه مي خواندم خوشحال بودم. از اينكه كمتر او را مي ديدم. از اينكه نامش كمتر براي من تكرار مي شد. از اينكه شبيه عادتهاي ما نبود. از اينكه وبلاگ هواداري او را پسر بچه هايي نمي نوشتند كه تازه پشت سبيلشان سبز شده و بعضي چيزها را براي اولين بار تجربه مي كنند. اين بشر براي من قابل احترام بود چون بعكس خيلي هاي ديگر براي ماندن و محترم ماندن به جاي اينكه به چگونه انجام دادن يك سري كار ها فكر كند به چگونه انجام ندادنها فكر مي كرد.

همه ي اينها باعث مي شد كنجكاوي من براي شناخت او نه در قالب يك بازيگر كه به عنوان كسي كه سكوت و خواندن و نوشتن را به چسبيدن پوسترش توي اتاق من و هم سن و سالهاي من ترجيح مي دهد ، بيشتر باشد. spotlight اين امكان را براي من فراهم كرد . ترانه عليدوستي آدمي بود كه لايق چيزي بيشتر از كنجكاوي و شناختن بود. با خواندن يك به يك يادداشتهاي او اين دغدغه ي سطحي من ( كه گويا نسبت به دغدغه هاي خيلي ها زيادي عميق است) كمرنگ تر مي شد و جاي خود را بي تابي مي داد. نه فقط براي خواندن يادداشت بعدي ، كه براي ديدن فيلمهاي بعدي حتي. حالا با دختر جوان بازيگري روبرو بودم كه تصور مي كنم فيلنامه اي را كه انتخاب مي كند از نويسنده بهتر مي فهمد و اين نويد يك اجراي منحصر به فرد را در اين سينما مي داد.

با آدمي روبرو بودم كه هر يك از يادداشتهاي او كه گاها حتي به دلنوشته مي زد به قد كشيدن هر روزه ي او كمك ميكرد ، نوشته اي كه حداكثر چند ساعت يا چند روز كار مي برد. بنابراين ديدن هر يك از فيلمهاي او كه عقبه اش زحمتي چند ساله و جمعي است مي توانست تجربه اي مثبت و تكرار ناشدني باشد.

اين قد كشيدن نويد داشتن هنرمندي را مي دهد كه به مخاطب احترام مي گذارد و حاضر است با گزيده كاري و وقت گذاشتن روي هر يك از كارهايش تهمت سخيف نا بلدي را بپذيرد. هنرمندي را ديدم كه براي جايگاه هنر احترامي فراتر از جوگرفتگي هاي انتخاباتي قائل بود . هنرمندي كه درخشش كارش روي صحنه ي خالي از بازيگر بهتر ديده مي شد. نام او زير بيانيه اي نبود كه 800 امضا داشت . ولي امضاي او و چهل و چهار نفر ديگر گره خورد با فرياد كساني كه خواهند ماند.

...

موفقيت ترانه عليدوستي زماني كه 18 سال داشت و من 9 سال ، حقيقت جديدي را براي من آشكار كرد كه هست كسي كه سنش فقط دو برابر من و لايق احترام است. مدتي بود كه اين نسل عادت كرده بود احترامش را براي كساني خرج كند كه سالها ، كه قرنها پيرتر و شايد خرفت تر بودند. درست زماني " من ترانه پانزده سال دارم" را روي پرده ديدم كه جوان ترين سوپر استار من دهقان فداكار بود.

نسل ما ، تا چند ماه پيش بي آبروترين نسل تاريخ بود. حق هم داشت. با نسل " زودپز ها" مقايسه مي شد. نسل بي بخار ما عادت كرده بود و اگر نبودند تك تك اين معدود جوانهايي كه بعد از دوم خرداد براي ما ستاره شدند حالا دلخوش گريه ي حداديان بوديم كه ما هم شب قدر داريم. اگر نبودند اين ترانه ها ، حالا نه شناختي از خودمان داشتيم نه باوري از توقعات به حقمان. اصلا حقي را براي توقع داشتن براي خود قائل نبوديم.

...

«من هم گاهی ضعیفم و می رنجم از مسخره شدن و بی انصافی شنیدن گریه ام می گیرد ، خوش به حال شمايي كه قدرتتان در تايپ كردن چند حرف زشت است . آن هم پشت مانيتورهايتان ، بي نام و بي نشان. حرفهايي كه اگر يك نفر بي نام و نشان به خواهرتان بگويد ، غرور و غيرت ايراني تان نمي گذارد شب ها چشم روي هم بگذاريد.»

اين روزها يادداشتهاي زيادي مي خوانيم كه احساسات ما را بر مي انگيزند. يادداشتهايي مثل نوشته هاي جسورانه ي فاطمه شمس كه به شكل وحشيانه اي از عشق مي گويد. يادداشتهاي مسيح علي نژاد كه ما را دچار خنده هايي تلخ از گريه غم انگيز تر مي كند. يادداشتهاي مسعود بهنود كه مثل اعترافات سعيد حجاريان به صاف بودن زمين در تاريخ خواهد ماند و البته چيزي دردناكتر از همه ي اينها! اعترافات ترانه!

مدتها بود كه هيچ نوشته اي تلنگري اين چنين به من نزده بود. چند ماهي عادت كرده بودم كه به اطرافم ببالم. به ستاره هاي گمنام و به نسلي كه انگار رشد كرده. ولي ديدن دوباره ي بانوي مهرجويي و خواندن اعترافات ترانه، درست در يك شب ترسي دلهره آور را براي من باز آفريد كه مبادا اين همه خون كه براي احياي آبروي اين نسل ريخته شد تباه شود. نمي خواهم بي ربط بگويم و مثل برخي منت خون كساني را كه خيلي بزرگتر از من و افكار من بودند را "من" روي دوش شما بگذارم ولي مي ترسم باورم شود كه اين مملكت هنوز رشد كافي نكرده. مي ترسم كه اگر زود يا دير روزهاي سياه تمام شود بازهم لذتي نيست براي من . براي ترانه و كساني كه مي خواهند صادقانه از اطرافشان لذت ببرند. چرا كه "هنوز" هستند آدمهاي خيلي خيلي زيادي كه دغدغه ي سخيف و مبتذل فحش دادن به ترانه ، تهمت زدن به او، درخواست شماره تلفن و آي دي از او ، و گير دادن به خواننده هاي دوست داشتني و واقعي او را دارند.

به خدا كه اگر اين ستاره ها نبودند ما خس و خاشاكي بوديم كه باد ما را زودتر از اينها برده بود. تا زماني كه هنر را قدر ندانيم ، به قداست خونهاي ريخته شده هم واقف نخواهيم بود! پس بهتر است بمانيم و از شادي كساني لذت ببريم كه ما را فريب خورده و دوستانشان را "هلو" مي نامند.

و حالا من عاشقم...

و تمام اين دفتر مي شود براي تو. سطر به سطر ورق مي خورم كه بداني ، اين حرفها را يكي يكي ،

اين برگها را گام به گام . اين عشقها را دال به دال . واو به واو . سين به سين . تا به تا . دل به دل ...

بهترين بهترين من! من يك دنيا نا گفتني دارم براي تو! يك دريا دلتنگي... يك سبد گلايل... يك آسمان

هوس !

مي نويسم چشمهايت را زير اين عارفانه ها . چند سطري بالاتر از غرور تو ، پايين تر از دوام خنده هاي

تو! بهانه مي شوي براي من... براي بودنم ، نبودنم...نوشتنم ، نگفتنم! براي راه رفتنم!

بعد از ظهر ها ،لابلاي اين باران كه انگار دريدن دلتنگي هاي خداست، عقبت ، خيره به گامهايت ،

نرسيده به آواز مبهم كفترها ، جايي دورتر از دلتنگي هاي مدام ... پس كوچه اي نزديك اين اشراق ،

من غروب خواهم كرد ...همانجا كه سلامت مي كنم و دلم از اين سوز مي گيرد.

باز دلم مي سوزد براي اين غبار در به در ... براي اين كوچه پس كوچه هاي بي عبور و رديف ترانه ها را

گم مي كنم...شايد مي ميرم ... شايد!

صريح مي گويم آقاي سين! صداي من بغض دارد. مي شنوي؟ ولي نگاهم خيره مانده ، هنوز ثابت...

پي گامهايت يكي يكي مي آيد !

كه ببيني اينها ردپاي هر روز من است!

آقاي سين! آقاي سين!

نگاهت مي كنم. لابلاي خنده هايت مي بيني مرا... رو مي گيري... حيا مي كني انگار !

باز نگاهت مي كنم... و تو باز مي بيني ! گره كور مي خورد نگاه من و تو ... طاقت ندارم... مي ترسم

... كلاف را مي برم! چاك گريه را مي درم و مي روم!

آقاي سين! خوب است بداني كه:

گلدانها را آب داده ام...سنگفرشها منتظر...بوي نم مي دهند. يك حوض پر از ماهي ! يك شعر پر از سين!

بايد بيايي...بايد! فاصله را معنا كني و بداني از حرفهايي كه نمي زنم...از داستانها ...از شعر هايي كه نمي گويم...

آقاي سين خوب است بداني من هفت سال گريه نكردم... !

من هم مي دانم...خوب مي دانم كه:

اين عاشقانه كم است براي تو!

....................................................................................................

من هنوز در به در طره ی اون زلف سیاتم

من هنوزم سبز سبزم ریشه دارم یکی از پاپتیاتم

آقای کوچک نواز بنده پرور

من هنوزم صله گیر چشم بارونی و اون ابر نگاتم

منو کشتی ، منو كشتي ، منو كشتي ، كشته باشي ، خوش به حالم

من هنوزم كه هنوزه كشته اي از كشته هاتم!/

من مانده ام چگونه می شود
بين ‹انقلاب› و ‍‹ولي عصر› ارتباط برقرار كرد !!
مردم وقتي به ‹انقلاب› مي رسند
- از شدت دود -
اشك مي ريزند ،
اما ‹ولي عصر› هنوز هم طرفدار دارد.
در اين چند ساله هر وقت ترافيك ‹انقلاب› غوغا كرده است ،
خيلي ها از ‹خط › خارج شده اند ...
از ترس اين كه مبادا در ‹انقلاب› گير كنند
و به‹آزادي› نرسند!!
مردم وقتي به ‹انقلاب› مي رسند اشك مي ريزند ،
اما ‹ولي عصر› هنوز هم طرفدار دارد.
حتي ‹رپ› ها هم ‹ولي عصر› را دوست دارند !!

----------------------------------------------------------------------

«... در کارگاه قالی بافی این مملکت

 - بر عکس سفارش شما -

 همه جا را سبز بافته اند

 روی سبزها، گل ها ، شکوفه ها ...

 یادت باشد قناری ها خواهند خواند

        حتی اگرشما نخواهید.

                     طبیعت کار خودش را خواهد کرد

                                  با «صدام» یا بی «صدام» !

 یادت باشد

 عروسک کوکی خوشبخت !

 «بن لادن» قادر نیست شکوفه زدن گل ها را ترور کند

 یا بوی اطلسی ها را

 بهار به این باغچه خواهد آمد.

 ما به امید زنده ایم.

 به این امید که تو آن روز هم خوشبخت باشی!

 و بین تمام آرزوهای رنگینت بچرخی

 این بار با اراده خودت

 نه با اراده کسی که کوکت کرده است!!

 باور کن بهار آمدنی است

 ... بهار آمده است

 «یُسر» در عین «عُسر» اتفاق افتاده است.

--------------------------------------------------------------------------

 فرامرز حجازی را در حد يك اسم و چند تعريف و چند شعر مي شناسم. ولي براي من از همه مهمتر شعرهاي اين بشر است. كسي را كه احيا كننده ي شب هاي شعر دانشگاه شريف بود. يك دانشگاه دوستش داشتند و براي شنيدن شعرهايش بي قرار بودند. حيف كه زود رفت!

شعر " سلام تهران ، سلام خانم هاشمي " او معروف است... كسي داره؟

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان،

و در گورستان تاریك با تو خوانده ام

زیباترین سرود ها را؛

چرا كه مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند.

"شاملو"

...

نه فقط خدا مي داند كه سهراب اگر مي ماند شايد روزي روزگاري ، ۱۶ آذري، زماني كه پرزيدنت موسوي مي آمد دانشگاه تهران تا دكتراي افتخاري بگيرد و براي دانشجوهاي ما كه حالا حتي بدون لبخندهاي بيخودي خاتمي و با وجود اخم هاي ميرحسين  آزادانه تر  گلايه مي كردند سخنراني كند ، لابلاي فريادهاي " بازم حرف ...بازم حرف " شايد گوشه ي سالن مي ايستاد ، او كه درد كنكور را حالا چشيده بود و بعد از يكي دو سال آمده بود جا پاي احمد و اكبر بگذارد ، مقواي سفيدي را بالاي سرش مي گرفت كه با سرخ و نه سبز به رويش نوشته : چرا...چرا آقاي موسوي! ؟

نه فقط خدا مي داند...همه مي دانيم...سهراب هم مي دانست كه هيچ بعيد نبود همچون روزي سخت، ولي بزرگواري او بود و اميد و هر چيزي جز آلو ، سيب زميني و شامپانزه... موجوداتي كه دو كروموزوم بيش از ما دارند... ۴۷ و ۴۸ ... شهوت و شرارت ...

...

پ.ن: فیلم نوشت...نه! بی خیال!

می ترسم آخر از نگاه تو بیفتم

آدم کمی عاشق که شد از عرش افتاد...!

خلاقیت من به طرز وحشتناکی این روزها کم شده و  به همین دلیل خبری از دلنوشته نیست این روزها.

تصمیم دارم با رویکرد جدیدی وبلاگ رو به روز کنم و تلاشم اینه که از این حالت سنگین درش بیارم...راحت تر باشم اینجا!

ولی برنامه ای که شاید عملی بشه اینه که هفته ای یک بار فیلم نوشت داشته باشم.هفته ی قبل یک فیلم رو معرفی می کنم که ببینید و بعد یادداشت.

هر هفته فقط یک پست/ اگه یادداشت جدیدی بود هم میاد زیر اون اضافه می شه! این طور بهتره!

.......

منوی پیشنهادی این هفته:

۱- بانو (داریوش  مهرجویی)

۲- پابرهنه در بهشت ( بهرام توکلی)

۳- آبی ( کشلوفسکی یا کلیشوفسکی) (هر جور راحت باشین)

۴- امتیاز نهایی ( وودی آلن)

فیلم چهارم برای هفته آینده:

اما حرفهاي ما!

فکر می کنم فضای ترس و ارعابي كه مي خواستند ايجاد كنند تا حدود زيادي ايجاد شد. چهره ها درب و داغان تز از آني بود كه حالا دست من محكم و نترس مثل گذشته روي دگمه هاي كيبورد برود. من حالا بيشتر مي ترسم. و به اين دليل حق مي دهم به محمد علي ابطحي عزيز . من اينجا كه نشسته ام با ديدن قيافه اش به دست داشتن در هولو كاست اعتراف كردم ديروز...جلوي بيست و پنج نفر، عادل و عاقل و بالغ...چه برسد به اينكه جاي آقاي ابطحي باشم. 

مي دانم رنگ سبز اميد روز به روز كمرنگتر مي شود و خواسته يا ناخواسته شده ايم دست به دامان مراجع خيلي خيلي بزرگ . چرا كه حاكميت كنوني نشان داد كه چهره اش با ديدن تانكر تانكر خون هم وا نمي رود! اين روزها بزرگترين راهكار فتواي مراجع بزرگ است ولا غير...فتواهايي تند تر اين حتي. و البته اميدمان به جامعه ي جهاني و مبارزه ي منفي از طريق فشار هاي بيشتر است.

اما اصل بحث من اين بود كه دوستان خوب من ! كه از آقاي ابطحي و آقاي عطريانفر دلگير شديد. شما مي دانيد كه اينها همه دروغ است و به خاطر همين دروغهاست كه دلگير شديد. اما فراموش نكنيد اين دانستن شما و آگاهيتان از پشت پرده ي اين مضحكه مديون تلاش هاي شبانه روزي آقاي ابطحي و آقاي عطريانفر و دوستان ديگر دربندمان است كه ما را در اين چند سال به اين سطح از درك و آگاهي رسانده اند. اگر تلاش امثال آقاي ابطحي براي باز كردن فضا در هشت سال اصلاحات نبود اين جنبش حركتي عصبي مي شد مثل اعتراضات خرداد ۸۲.

ما هم مثل آقاي موسوي  نگران سلامتي تك تك دوستان دربندمان هستيم. وقتي ما مي دانيم همه چيز را و آقاي ابطحي هم مي داند كه ما مي دانيم بگذاريد مثل هميشه با ما شوخي كند... ما به شوخي هاي شما عادت داريم آقاي ابطحي!

و آقاي موسوي ! دوستتان دارم! نه به خاطر تمام اعتقاداتتان كه براي زنده كردن اين اميد در دل من كه هنوز هستند كساني كه ايستادن را بلد باشند. پيش از ۲۲ خرداد به آن دلايلي هوادارتان شدم كه ترانه عليدوستي عزيز اينجا گفت و حالا به خاطر شرافتتان و مردانگيتان! شما براي ما مانديد...تا ابد! حتي اگر بخواهند شما را هم كوتوله كنند...حتي اگر شما ما را با شوخي هايتان روده بر كنيد!

.......

پي نوشت : به همه سر مي زنم! كامپيوتر من لج مي كند بعضي وقتها و كامنت گذاشتن در بعضي بلاگها مشكل مي شود! بویژه بلاگ اسپاتی ها!

قاصد روزان ابری...

داروگ !

کی می رسد باران؟

به خاطر خدا!

...

۱)  نظرتون چیه بلاگ بشه هرروز نوشت! کیفیت را فدای کمیت کنیم!

۲) دوستان پیشنهاد رفتن به بلاگ اسپات را می دن؟ چی کار کنیم!؟ ... در ،مانده ام!...

زندگی در این شهر که مردمانش «قانون» را آخرین راه حل می بینند و در این کشور که حاکمانش از خدا بزرگترند و «تنها مرگ را به مساوات تقسیم می کنند » ، از قلب کوچک من سرخ دلتنگی ساخته که مدام می لرزد و نمی داند که به امید کدام آیه ی سبز روز و شب می تپد.

به ایران فکر می کنم و دلم می سوزد برای سینمای این مملکت که از استعداد یک کمدین نابغه  که امروز فکر می کند رییس جمهور است بی بهره مانده. به ایران فکر می کنم و دلم می سوزد برای مردمی که «به سر انگشت پا دستشان به شاخه ی هیچ آرزویی نرسید»

یک لیوان تنهایی سر می کشم و به خدا فکر می کنم. دلم می سوزد به حال استعداد خشکیده ی او که می تواند همه جا در کنار همه ی انسانهایی که می توانند و عاشقانه دوست دارند که خلوتشان را با او تقسیم کنند ،باشد  ولی او قناعت کرده به هم آغوشی با کسانی که شبها زودتر به بستر می روند.

دلم به حال سرخوردگی مردمی می سوزد که مشتهایشان را توی جیبهایشان به تناقض ترس و شرافت گره زده اند  و به حال سادگی شهوت انگشت اشاره ی پیرمردی روستایی که با رد شدن یک هواپیمای توپولوف پنجاه ساله ی ساخت شوروي سرخ  از بالای مزرعه به سمت آسمان نشانه می رود و نمی داند که هیچ دروغی دوست داشتنی تر از حقیقت نیست.

نگاهم را گره زده ام به آبي ترين نقطه ي آسمان ... درست جايي كه « در رواق کهکشانها عود می سوزند"...  جایی که ستاره با ساتور هم قافیه شد... و شعری که میل دریدن داشت و ناسروده ماند.

ما آزادی را به عشق و شب را به شعر گره زدیم . مي دانيم كه صورتهايمان تلخ است ولي مي خنديم... مي دانيم كه جرم است ولي عاشق مي شويم... مي دانیم كه سخت است ولي مي ميريم...مي دانيم كه مي ميريم ولي مي گوييم...و مي دانيم  « حضور سبز خدایی را که در این نزدیکی است» لای این خاشاک...لای این تریاک! 

پي نوشت۱ / نيمه پنهان تهمينه ميلاني رو ديدم...آيه بود ... آينه بود!  به تهمينه ميلاني حسوديم مي شه كه شوهري مثل محمد نيك بين داره ... كاش منم...!...گذشته از این حرفا بالاخره تفاوت هست بین مهاجرانی تا...!

پي نوشت ۲: واقعا كي بود كه مي گفت : عكست را به ديوار مي آويزم...ديوار مي افتد...!

پی نوشت ۳: بر خلاف خیلی ها خیلی راحت می گم یک سال گذشت! شکیبایی نیست و ما برای پر کردن جای خالی او هیچ کاری نکردیم...هیچ کاری!

گفتمان تير و فلسفه

تو ای شهید این شبانه های شب شکن        تو ای حریر سرخ سرزمین سبز من

تو   ای  گواه  گفتمان  تیر  و  فلسفه            چنان که قتل عام یک قبیله تن به تن

تو ای ترانه ای که در گلو شکسته شد            نشان به آن نشان بی صدای سن*

تو  تک  زلاله ای  میان  آن  همه دروغ           توخط قرمزی به ابتذال این همه سخن

تو شکل شرم شبنمی به زیر چشم من         تویی  تو  نقش  ناب رقص مرد و زن

تو آن خسی؟شکفته برتنت دو صد سمن       به تن کنیم ازین خس و سمن دوصدکفن

 تو  از   تبار   گیج  آرزوی  سبز   و   کور           تویی تو اشک و نفت و خون باغ نسترن

تو  ای  خلاصه یک دعای  پاک  یا حفیظ           به  حق  مادرت  تمام  خاک این وطن

تو ای ندای این شکسته ساز زخمه زن            بزن به زخم من ، به زخم من نمك بزن

تو  يك  ستاره سار   آسمان   مشرقي             بيا و نور خود به چشمه هاي شب فكن

بيا به شب بگو،بگوكه شب دگربس است         بيا  و  گور  اين  سكوت  سبز  من  نكن

توشب شكن زچشم بسته اش به خون خود       بگو نه من ، تويي  تو  آبروي   اهرمن!/

    رضا مشرقي     

   ۱۶/۴/ ۱۳۸۸     

* اين بيت از دوست نه چندان عزيزم ساسان مغربي!!! است!

   قايم موشك / خوشمزه!

  غزل اشتراكي

 وزارت بهداشت از شيوع گسترده بيماري هاري در درياي زلال ملت خبر داد!  

قربانيان فرهنگي اين روزها و...

لطف كنيد آمار بازديد وبلاگ آقاي ابطحي را پايين نياوريد...

نامه ي دختران محمد علي ابطحي به مناسبت روز پدر

3-پيمان ابدي هم مرد كه مرد...صحنه سازي ها را مي بينيد به خدا؟ bbc هم كه خر ...ما هم كه الاغ باور مي كنيم. ستاره درخشش هم الاغ تر!

.................

لالا لالا ديگه بسه گل لاله
بهار سرخ امسال مثل هر ساله
هنوزم تير و ترکش قلب و ميشناسه
هنوزم شب زير سرب و چکمه مي ناله

نخواب آروم گل بي خار و بي کينه
نمي بيني نشسته گوله تو سينه
آخه بارون که نيس، رگبار باروته
سزاي عاشقاي خوب ما اينه؟

نترس از گوله ي دشمن گل لادن
که پوست شيره پوست سرزمين من
اجاق گرم سرماي شب سنگر
دليل تا سپيده رفتن و رفتن

نخواب آروم گل بادوم ناباور
گل دلنازک خسته، گل پر پر
نگو باد ولايت پرپرت کرده
دلاور قد کشيدن رو بگير از سر

دوباره قد بکش تا اوج فواره
نگو اين ابر بي بارون نمي ذاره
مث يار دلاور نشکن از دشمن
ببين سر مي شکنه تا وقتي سر داره

نذاشتن هم صدايي رو بلد باشيم
نذاشتن حتي با همديگه بد باشيم
کتاباي سفيد و دوره مي کرديم
که فکر شبکلاهي از نمد باشيم

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب
نگو کو تا دوباره بپريم از خواب
بخون با من نترس از گلوله ي دشمن
بيا بيرون بيا بيرون از اين مرداب

نگو تقواي ما تسليم و ايثاره
نگو تقدير ما صد تا گره داره
به پيغام کلاغاي سياه شک کن
که شب جز تيرگي چيزي نمي آره

نخواب وقتي که هم بغضت به زنجيره
نخواب وقتي که خون از شب سرازيره
بخون وقتي که خوندن معصيت داره
بخون با من، بيا تا من، نگو ديره

سکوت شيشه هاي شب غمي داره
ولي خشم تو مشت محکمي داره
عزيز جمعه هاي عشق و آزادي
کلاغ پر بازي با تو عالمي داره

نخواب اي حسرت سفره گل گندم
نباش تو دالوناي قصه سردرگم
نخواب رو بالش پرهاي پروانه
که فرياد تو رو کم دارن اين مردم!

لالا لالا ديگه بسه گل لاله



شهریار قنبری

من ۱۶ سال و ۹ ماه و ۱۹ روز  دارم

و

روز ۳۱ مرداد ۱۷ ساله

خواهم شد.

من برای شما چطور تعریف شده ام؟

پی نوشت: دوستی که تا این لحظه مجهول الهویه است اقدام به دادن شماره تلفن من البته با نام و آدرس خودم به چند تن از دوستان اینترنتی کرده. ضمن درخواست از آن آدم کره خر برای معرفی خودش در جهت اجرای مجازات "چوب نیم سوز " از سایر دوستان خواهش می کنم که به پرسش بالا جواب بدهند!

پی نوشت ۲ ویژه ی کره خر عزیز: شاید از لحنم استنباط کنید که ناراحت و عصبانی هستم ولی به دلیلی که ذکر آن را لازم نمی دانم باید بگویم شما خدمت بزرگی به من کردید!

پی نوشت 3: از دوستانی که شماره من به دستشان رسیده خواهش دارم مرا مطلع کنند . محض مزاحم شدن زنگ نزنید ولی به هر دلیل موجه و غیر موجه دیگر زنگ زدن شما مانعی ندارد!

....

... خانه ی پدربزرگ را با آن حیاط دلباز و خاطر انگیز سالها پیش مفت و مجانی به همسایه ی دیوار به دیوارشان دادند.

پدربزرگ هم مثل پیرزن آن قدر تسبیح انداخت و مدام سبحان الله گفت تا فراموش کرد که غیر از خدا هم کسی هست...!

بعد از تشییع جنازه پدرم که هنوز زانوهای محکمی داشت تسبیح پیرمرد را لابلای گلهای خشک محمدی گلاب پاش کرد و با یک پس زمینه ی یاسی ، جوری که رنگ سرخ دانه های تسبیح خوب به چشم می آمد ، قاب گرفت.

بعد از ان هر وقت که بی وقت می آمد خانه و پدرم که هنوز زانوهای محکمی داشت ، با آن صدایی که همیشه پر از متانت بود و گاهی بلند نمی شد ، بیت شعری برایم می خواند و با آن چشمهایی که می دانستم ملامتم می کنند خجالتم می داد ، آرام و جوری که کسی نفهمد خودم را باخته ام ، جوری که کسی نفهمد قلبم که به کوچکی دستهایم بود می سوزد می چپیدم توی تهتانی ترین اتاق خانه ی سرد و ساکتمان.

همان جایی که لابلای عکسهای هزار پیرمرد و پیر زن که بیشترشان را نمی شناختم ، چند دقیقه ای می گشتم ولی مثل همیشه قاب عکس پدربزرگ را پیدا نمی کردم ، پس پناه می بردم به یک پس زمینه ی یاسی با دانه های سرخ که دیگر بوی گلاب نمی داد .

این قاب که برای من و مادرم گرم ترین نقطه ی خانه ی سرد و ساکتمان بود ،مرا گم می کرد لابلای گلهای زرد و نیلی و بنفش حیاط دلباز خانه ی پدربزرگ و آن هوای پاک و متبرک که آدم را سبک می کرد و آغوش گرمی که اصلا شبیه به خانه ی سرد و ساکت ما نبود.

همان وقتها که درست شیرین ترین دقایق روزم بودند ، حقیقتی فراسوی زانوهای هنوز محکم پدر توی ذهنم سنگینی می کرد و سینه ام را می سوخت. باز این کابوس به سراغم می آمد که مبادا این تسبیح روزی ، روزگاری پس زمینه ی یاسی را بی رنگ و رو کند و باز پدر هم فراموش کند که غیر از خدا هم کسی هست.

درست زمانی که دلم وسط شوره زارهای این کابوس می چرخید و می چرخید ، دست همیشه یادگار و  بو گرفته ی مادر با آن انگشتری عقیق که نذر امام رضا بود مرا بیدار می کرد و می دانستم که او هم مثل من آرزوی این را داشت که تسبیح را با آن دانه های بدرنگ ،گم و گور و تکه پاره کند ولی ترس حسرت از دست دادن شیرین ترین دقایق روز مرا و او را مجاب می کرد که خود را به خاطر این آرزوی محال نفرین کنیم....

" از قبل و بعد ادامه دار است"

پی نوشت: من چون خیلی از قافله عقبم حدود هشت ماه بعد از اکران کنعان این فیلم رو دیدم...این روزها همه چیز تحت تاثیر کنعانه! حسابی!

پی نوشت۲: سیصد گل سرخ و یک گل نصرانی....ما را از سر بریده می ترسانی

                  ما  گر  ز سر بریده می ترسیدیم...... در مجلس عاشقان نمی رقصیدیم!

همين مشرقي هاي بي رويا كه با شروع هر غروب كمتر و كمتر دوستشان دارم چرا كه هر بعد از ظهر پيوندشان با خشم و خواب و خوراك بيشتر و بيشتر مي شود.

لابلاي اين آدمها ، بعضي چيزها هست كه هر روز كمتر و كمتر مي شود. آن آدمهايي كه دوستشان دارم ، همانهايي كه شبيه به روياهاي من بودند. همان غولهايي كه اصلا شبيه به من و اين آدمهاي تكراي و خاكستري نبودند و دل دل مي كرديم محض بهانه اي براي با هم بودن...  همانهايي كه اگر خيالشان نيمه شبها به سرت مي زد مجبور و مجاب بودي باراني مشكي ات را سوار شانه هاي افتاده ات كني ، كلاه خوشرنگ و معوج انگليسي ات را سرت بگذاري ، كفشهايت را لنگه به لنگه و كوشكي توي پاي بي رمقت كني ، زير باران هوس دريا به دلت بزند و بميري براي كشيدن يكي از آن سيگارهايي كه نمي تواني بكشي و براي خوردن يكي از آن پكوراهايي كه حالا ديگر نمي تواني بخوري... بعله! لابلاي اين آدمها چيزهايي هم هست كه هر روز بيشتر و بيشتر مي شود. همين پكوراها را مي گويم و البته سيگارهايي كه حالا ديگر مي توانم اما نمي خواهم كه بكشم ، چيزهايي مثل جواب سلام هايي كه هر روز بعد از ظهر لابلاي اين آدمها ، لابلاي اين كوچه پس كوچه هاي غريب به هر دليلي نمي دهم كه نداده باشم...

يادش بخير! مي مرديم براي آن بعد از ظهر هايي كه اصلا شبيه به اين بعد از ظهر هاي سگي و شبيه به خودمان نبودند...!

امکانات